Er is iets onherstelbaars fout gegaan met de database van Potdorie.
Als gevolg hiervan is de entry "Feministische Zwijnerij" helaas verloren gegaan.
De strekking daarvan zal ik in een volgend stukje over "feministisch onderzoek" proberen te reproduceren.

Aangezien de fout vermoedelijk door de weblogsoftware veroorzaakt werd, heb ik de nieuwste versie geinstalleerd.

Als gevolg daarvan moet iedere reageerder de domme vraag tegen 'spam' opnieuw beantwoorden!!!

Internationaal slaat Nederland weer eens een modderfiguur.
Ik ken geen enkel westers beschaafd land waar de overheid met zulke alarmerende cijfers over huiselijk geweld naar buitenkomt als het Ministerie van Justitie alhier doet.

De Nederlandse man is werkelijk een beest, als we de staatspropaganda van Justitie mogen geloven.
Wat lees ik namelijk op de site van huiselijkgeweld.nl (gemaakt door Transact in opdracht van Justitie):

"De daders van huiselijk geweld zijn in 98 procent van de gevallen man, vooral in de leeftijd van 25 tot 55 jaar en zijn voor 75 procent geboren in Nederland. 68 procent maakt zich meer dan eens schuldig aan huiselijk geweld en 6,4% van alle veelplegers pleegt ook huiselijk geweld." (bron, mijn nadruk)

Ik vrees dat zelfs sommige doorgewinterde feministes, zoals bepaalde (gewaardeerde) bezoeksters van mijn geweldige site, wat moeite met dit cijfer hebben. Toch zijn de cijfers op andere 'overheidsgesponsorde' sites niet veel beter. Zo beweert een folder van "postbus 51", toch een overheidsinstelling bij uitstek, zonder blikken of blozen:
 "In 80% van de gevallen wordt het geweld door mannen gepleegd" (bron)

Het verschil tussen Justitie en Postbus 51 is natuurlijk al opmerkelijk, maar dat daargelaten, blijkt de Nederlandse man enorm veel geweldadiger dan bijvoorbeeld z'n Engelse , Ierse en Amerikaanse soortgenoten, alwaar huiselijk geweld meer fifty-fifty tussen de geslachten verdeeld blijkt.
Met dit soort cijfers (we mogen toch aannemen dat de Nederlandse overheid betrouwbare cijfers verschaft?) blijkt dat de Nederlandse man ontzettend ziek moet zijn.
Belangrijk genoeg om potentiële buitenlandse investeerders in Nederland te waarschuwen tegen de Nederlandse mannelijke smeerlappen:

WARNING FOR POTENTIAL FOREIGN INVESTORS IN THE NETHERLANDS:
The Dutch Government has released alarming facts and figures concerning domestic violence in the Netherlands, indicating that in 98 percent (%) Dutch men are the perpetrators of domestic violence!
Considering international research, this leads to the conclusion that Dutch men are probably the most violent husbands in the Western World.
An alternative explanation is that the facts and figures presented and endorsed by the Dutch Government are dominantly influenced by radical feminist-oriented research.
If so, this questions the reliability of many other 'officially' provided Dutch statistics.  

Het Nederlandse familierecht is ziek tot op het bot.
Gescheiden vaders delven bij wraakzuchtige moeders praktisch altijd het onderspit: ze verliezen het contact met hun kind(eren). 

Met dank aan de radikaal feministische beweging en voornamelijk de PvdA, die met hun 'rooie vrouwen' de wetgeving zo wisten te beïnvloeden dat in het huidige recht de rol van de ex-man/vader gereduceerd is tot praktisch machteloze 'bijstaander'.

Wat feiten en cijfers.

Vandaag blijkt maar weer eens hoezeer de overheid met een gespleten tong kan spreken: Minister Bot zegde de vader van  Ammar en Sara toe dat hij z'n kinderen zo vaak als hij wil in Nederland mag bezoeken, terwijl het Openbaar Ministerie beweert dat hij zal worden vervolgd zodra hij voet op Nederlandse bodem zet.

Zover ik begreep, was juist die 'vrijgeleide' voor de vader de reden dat de onderhandelingen succesvol werden afgesloten. Maar stel dat  Bot z'n toezeggingen niet na komt, dan zal dat ongetwijfeld onderhandelingen in andere  ontvoeringszaken frustereren. Want de Staat der Nederlanden heeft zich dan een volledig onbetrouwbaar onderhandelingspartner betoond.

Het is natuurlijk geweldig dat de kinderen eindelijk weer verenigd zijn met hun moeder en de familie van die kant, maar  vraagt iemand zich weleens af in hoeverre het volledig achterlijke Nederlandse familierecht debet is aan het ontstaan van zulke situaties?

De Telegraaf van gisteren (9-12-06) besteedt onder de kop "Oorvijg voor tuchtrechters" ruim aandacht aan aan de vernietiging van het vonnis van de Raad van Discipline (tuchtorgaan voor advocaten) betreffende Chris Veraart, door het Europese Hof voor de rechten van de Mens.

De Telegraaf:
" De uitspraak van het Utrechtse Hof van Discipline was in 2003 gelijk al omstreden, omdat een jaar eerder de NCRV volledig bakzeil had gehaald na acties van mr. Veraart. Op 26 juni 2002 erkende de omroep dat er sprake was van smaad jegens de familie van Annemarie. Daarop werd een boete betaald aan het openbaar ministerie, een schadevergoeding aan de familie en een uitvoerige rectificatie geplaatst in de NCRV gids.
Wat vooral verbazing wekte in de uitspraak van het Hof van Discipline, was dat de deskundigheid van mr. Veraart op het gebied van zedenzaken ernstig in twijfel werd getrokken. Volgens de tuchtrechters had mr. Veraart door een beroep op zijn deskundigheid 'het weinig kritische luisterpubliek de gedachte ingegeven waar rook is, is vuur'."

Hoewel de Raad van Discipline een tuchtorgaan voor de advocatuur is (en haar vonnissen dus niet van toepassing zijn op anderen dan advocaten) is het ronduit alarmerend om te lezen op welke kromme redeneringen de tuchtrechters (juristen bij uitstek?) zich beroepen.

Aanstaande woensdag, 6 december, om 15.00 worden Rob Kok en Chris Veraart geinterviewd door de AVRO op Radio 1.

De bekende advocaat Chris Veraart is gisteren door het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in het gelijk gesteld.
Wat eraan vooraf ging:

Op 19 juni 2000 zond de NCRV  de documentaire  "Verborgen Moeders" uit, waarin A.K haar grootvader, vader en twee broers beschuldigde van incest. Ze beweerde dat hieruit vijf kinderen waren verwekt, één was geaborteerd en dat van de overige vier baby's er drie ritueel vermoord waren en eentje verkocht was. De hervonden herinneringen aan dit verleden waren met behulp van haar 'therapeut', Peter Kieft (Windows Mediaplayer), bij wie ze al zo'n zes jaar onder behandeling was, naar boven gekomen. (bron)