Emma op Oorlogspad
Ha die Emma,
Ik zou in extremistische bewoordingen beweren dat DIS niet bestaat. Hoezo extremistisch? Dreig ik met aanslagen?
Een DIS-fragmentatiebom?
(Dit is een reactie op een stuk van Emma , de webmeesteres van Ememo, die zich op het betreffende forum zeer kritisch over mijn opstelling uitlaat)
Dat jij, Emma, een totaal andere mening bent toegedaan, is wel duidelijk en komt niet als een verrassing, maar dat maakt mijn mening daarmee niet per definitie "extremistisch".
Mijn mening indeze is ook niet zozeer de mening van een "webloggende" dwarsligger die controverses máákt (ik zoek ze wél op), maar meer van iemand die gegeven een fundamenteel meningsverschil kijkt naar de argumenten en bewijzen en op grond daarvan een standpunt inneemt.
Dat doe ik inzake sektarische groepen (Berea, GCCI), inzake vormen van misleiding (Amway, Herbalife) en ook als het gaat om kwak-wetenschap.
Als scepticus heb ik maar één centrale vraag wanneer iemand boude beweringen doet:
Waar is je bewijs?
Dat is in dit geval ook van groot maatschappelijk belang omdat zelfs "Dis"kundigen niet kunnen ontkennen dat als gevolg van hun (theoretische) veronderstellingen en als gevolg van de betreffende therapie vele clienten én vele families onterecht zijn getroffen door verschrikkelijk onheil.
Nu snap ik best dat voor "Dissers" het praktisch onbespreekbaar is dat DIS niet zou bestaan.
Hetzelfde type heftige reacties kreeg ik in het verleden van leden van sektarische groepen waar ik over schreef.
Ik kom aan iets wat centraal in hun leven staat.
Iets waar enorm veel betekenis aan wordt gehecht.
Ik kom aan hun waarheid.
Ik trek die waarheid in twijfel, niet om eens lekker te stoken, maar omdat die waarheid gebaseerd is op een (gevaarlijke) illusie.
Zo is het bijzonder gevaarlijk dat iemand zich opwerpt als een "gezalfde des Heeren" en daar een soort apostel-status met speciaal gezag aan ontleent.
Als iemand beweert van God gezonden te zijn, is het toch normaal om te vragen waaruit dat af te leiden valt? Of moet je iemand op z'n blauwe ogen geloven?
Waar dit toe kan leiden zagen we in Jonestown (Jim Jones), Waco (David Koresh) en bij de orde van de Zonnetempel (di Mambro&Jouret): Killer Cults.
Ook bij de MPS/DIS problematiek zit ik met het "blauwe ogen" probleem.
Het idee van verdringing werd ooit populair gemaakt door Freud, die het later trouwens weer introk. Pierre Janet ging er op door en werd indertijd door Piaget al gewaarschuwd dat er iets anders aan de hand was. Maar Janet zag het niet.
En nu, 58 jaar na z'n dood, terwijl de wetenschap toch echt niet stil heeft gestaan) baseren sommige "Dis"kundigen zich nog steeds op de totaal ongefundeerde assumpties van Janet.
De geschiedenis herhaalt zich. Eerder maakte men zich in de psychiatrie schuldig aan barbaarse ingrepen zoals lobotomy (het insnijden van een hersenkwab) en electroshock therapie. En dan nu de "Fad" MPD/DIS (in de USA al heftig op z'n retour trouwens!)
De hele MPS/DIS theorie staat of valt bij het concept van verdringing.
En dat is nou net het probleem, want niets wijst erop dat verdringing (van traumatische gebeurtenissen) als mechanisme bestaat. Als verdringing niet bestaat dondert het hele DIS bouwwerk ineen.
Het is ook uit evolutionair oogpunt buitengewoon onwaarschijnlijk, traumatische herinneringen hebben een overlevingsfunctie.
Ernstig trauma vergeet je dus juist NIET. Waarom ontsporen zoveel oorlogsveteranen en oorlogsslachtoffers? Ze kunnen niet vergeten. Dus grijpen ze naar alcohol en drugs.
De enige twee argumenten die "Dis"kundigen (te pas en te onpas) gebruiken zijn:
- Ik heb het met eigen ogen gezien (anecdotisch bewijs)
- Het geheugen werkt anders bij getraumatiseerden
Dat zie ik ook weer in jouw antwoord terug, Emma.
Over anecdotisch bewijs kan ik kort zijn, daar heb je wetenschappelijk geen bal aan.
Als het geheugen anders werkt bij getraumatiseerden (hoe weet je dat?), waarom wordt die verdringing of DIS (als gevolg) dan niet aangetroffen bij concentratiekamp kinderen, of kinderen die getuige waren van de brute moord op ouders of medeleerlingen of bij oorlogsslachtoffertjes?
Kortom, kinderen waarvan ZEKER is dat ze traumaslachtoffers zijn?
Emma, iets anders waar ik toch even bezwaar tegen maak is je neiging om mij woorden in de mond te leggen die ik nooit gezegd heb om die dan weer te bestrijden. (De stroman)
Ik neem niet DE therapeut op de korrel, wel een bepaald soort therapeuten.
Over "ego-staten" heb ik het nooit gehad.
Ik ontken NERGENS het bestaan van gruwelijk sexueel misbruik, en meerdere malen spreek ik er m'n afschuw over uit, maar jij suggereert dat iedereen die anders denkt over "hervonden herinneringen" dus blind is voor sexueel misbruik? Dat is wel een enorme overgeneralisatie van je.
Maar kom mij niet aan met herinneringen aan sexueel misbruik waar de client vóór de therapie (of geinspireerd door het lezen van bepaalde boeken/zien van films etc.) nog geen enkele weet van had. Trauma vergeet je niet.
Leg me trouwens eens uit wat mijn "dikdoenerij" is?.
Mijn stelling is gewoon dat DIS/MPS geen wetenschappelijke theorie is, omdat ze niet te weerleggen is.
Google maar eens op "Pseudoscience"
Of kijk op Scepdic eens naar de definitie:
En lees vooral DIT artikel eens (ook in jullie bibliotheek te vinden)
En vraag je eens af waarom o.a. Bennett Braun een miljoenenclaim aan de broek kreeg en z'n licentie als psychiater kwijtraakte.
(Via Onno van der Hart en Suzette Boon werden de ideeen van deze Bennett Braun in Nederland geintroduceerd.)
En waarom zijn ALLE gespecialiseerde Dis klinieken in de USA dicht? Zo maar? Samenzwering?
Ik besluit met een paar vragen aan jou, Emma.
Als MPS/DIS werkelijk bestaat (en dat doet het volgens jou), hoevaak komt het dan voor?
En hoe komt het dan dat zelfs grote "Dis"kundigen, zoals DR Braun blijkbaar de "echte slachtoffers niet van de "onechte" kunnen onderscheiden?
En natuurlijk de onvermijdelijke vraag die ik iedere voorstander stel:
Hoe zit het dan met al die "alien abduction" slachtoffers? (Google op John Mack van Harvard), ook allemaal echt gebeurd?
Met vriendelijke groet vanuit m'n (kistkalf) lederen DIScours fauteuil, gevuld met veulentjeshaar.
Jpotje

Je vraagt je af waaromoorlogsslachtoffers e.d. geen DIS hebben, het niet hebben verdrongen. Dat Klopt. Maar als je medeleerlingen worden neergeschoten, als je als soldaat mee moet vechten, is dat nog iets anders dan als kind in een constant onveilige thuissituatie te leven, waar trauma na trauma volgt door de mensen die voor je zouden moeten zorgen. Dat is een hemelsbreed verschil. Bij DIS is het ook niet zo dat het altijd om het verdringen van de herinnering op zich gaat, maar ook om het afsplitsen van het gevoel dat daarbij hoort en dat door andere persoonlijkheidsdelen wordt bewaard. Zoals je bij een “normale” baby – die nog geen ik-gevoel heeft – ziet dat die van het ene moment op het andere van huilen naar lachen kan gaan, of naar een andere emotie. Bij kleine kinderen zie je dat ook, en dat komt allemaal min of meer samen naarmate ze ouder worden. Wat bij DIS gebeurt, is dat dit NIET zo mooi samen komt tot 1 geheel, maar in stukken en brokken blijft bestaan omdat de dingen te heftig en levensbedreigend zijn, dus bestaan deze in afgesplitste staat verder.